ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਵੀਹ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵੱਧ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਮਥੁਰਾ — ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ — ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਸਾਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਜੋ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ — ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ — ਨਾਸ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇੰਝ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੰਜਾਮ ਤੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੇਖੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਇਸੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਆਓ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਹ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਈਏ।" ਇੰਝ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਬ੍ਹ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਲੜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ — ਚਲਾ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ। ਪਰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਬਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ لشਕਰ — ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ — ਨਾਲ ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਰਥ, ਇੱਕ ਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਦੂਜੇ ਤੇ ਤਾਲਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਦੌੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਮਹਿਲਾਂ, ਗੁੰਮਟਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਛੁਪ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਸਨਮਾਨਦੇ ਸਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਰਕਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, گردਨ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਤੇ ਕਚੂਏ ਵਰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਭਵਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਡਰਪੋਕ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਵੀਰ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਗੁਣ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਵਲੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਇਹ ਕਥਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਦੂਜੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਹਾਰ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਗਧ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ੁੰਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਗੀਤ ਰਥਵਾਹਕਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਢੋਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸੰਗੀਤ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਗਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਅੰਤਹੀਨ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਤਾਰਾਂ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਯੋਧਾ — ਯਵਨ — ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।