ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ: "ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕংস ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਅਸਹਾਇ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੁਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫੇਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।' ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ: 'ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ। ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਗਏ, ਪੂਰੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਦਿਵਯ ਅਸਤ੍ਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਖੋ, ਮਹਾਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ; ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤ੍ਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ।' 'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਟਾਉਣ ਲਈ।' ਦੋਨੋਂ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਨੀਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੜਕਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।' 'ਪਰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੜ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾ; ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।' ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।' ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਰਥ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਿਲਾਂ, ਮਿਨਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਗੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਤੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹੱਥੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੁੱਟਿਆ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردنیں ਕੱਟ ਗਈਆਂ; ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, رانਾਂ, ਅਤੇ گردنیں ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਪਏ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜੇ, ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ, ਮਰੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਲ-ਘਾਸਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਡਰਾਉਣੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਕੂਹੜੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਯੋਧੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮਰਤਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੁਆਰਾ ਛੁਡਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸਾਫ਼ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ, ਮਿਲੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੁਆਰਾ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਮਗਧ ਵੱਲ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਰਾਧ ਰਹੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਰਥਵਾਲਿਆਂ, ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ। ਸ਼ੰਖ, ਡੋਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰਹੇ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜੇ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੀਨਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਲੀਆਂ ਛਿਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।