ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਦਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਰਣਹਾਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਫਿਰ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਵਿਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ।" ਅੱਗੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਸ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਝ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਉਨਚਾਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਮਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮਥੁਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿਚ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਿਪਾਹੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ, ਇਹ ਨਾਸ਼ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਏਗਾ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ, ਧਰਮਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਅਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ।" "ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਅਧਰਮ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ।" ਜਦੋ ਗੋਵਿੰਦ ਇੰਝ ਮਨਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ। ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਦੇਖੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਕਟ ਆਇਆ ਹੈ! ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੀ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਟਾਉ।" ਇੰਝ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹੈਂ; ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ—ਚਲਾ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।" "ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਲੜ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵਧਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਜਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਿਲਾਂ, ਮੀਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾ ਛੁਪੀਆਂ ਤੇ ਸੋਗ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੋਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਣ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਹਥ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿਛੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਢਹਿ ਪਏ; ਰਥਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਨਾਇਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੰਘਾਂ ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਛਿੱਤਰੇ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਢੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਹੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘੇਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਅਣਗਣਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਯੋਧੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਦੂਜੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਜਿਉਂਦਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਲੱਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਫ਼ ਮਤਲਬ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ, ਜਾਂ ਸਧਾਰਣ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈ।