ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵਿਦਾਇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ—ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਲਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਬਰਾਬਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੋਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲ ਬਰਾਬਰੀ ਰੱਖੋ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—even ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਆਦਿ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।" "ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੂਣਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਾਨੇ ਪਾਣੀ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕਲ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਆਦਿ ਅਦੂਰੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਧਨ-ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ 'ਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਭਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਸੰਜੀਵ-ਮੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੋ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਦਾਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਣ-ਧਰਮ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਉਸ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ? ਉਹ ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਉਤਾਰਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਨਚਾਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। *** ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ: "ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਕੰਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਸੋਗ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਘਰ ਗਈਆਂ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।" "ਉਹ ਅਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ।" "ਉਹ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ—ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।" "ਉਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੁਲਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'" "ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ—ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ—ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ।" "ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਏ, ਪੂਰੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ।" "ਤੇ, ਦਿਵਯ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਥਿਆਰ ਵੀ, ਸੰਯੋਗਵਸ਼, ਆ ਗਏ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:" "'ਦੇਖੋ, ਮਹਾਨ, ਯਾਦਵਾਂ 'ਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ; ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਥਿਆਰ ਹਨ।'" "'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਸਤਜਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਟਾਓ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਣੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।" "ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ; ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਪਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਸ਼ਰਮ ਕਾਰਨ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੂਰਖ—ਚਲੇ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।'" "'ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਮ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਲੜ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।'" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਵੀਰ ਕਦੇ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਰਾਜਾ।'" "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਂ, ਟਾਵਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਉਹ ਸੋਗ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ।" "ਹਰੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਫਿਰ, ਤੀਰ ਕਵਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।