ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦੁਰਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਲਮਨਸਾਹੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਆਚਰਨ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਤੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ। ਪ੍ਰਾਣੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਜੋ ਧਨ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਂਕਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਪਾਣੀ ਚੁੰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਜੀ ਨਿਰਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਿਅਰਥ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੋਂ ਭਟਕ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਤਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਰਣਧਾਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਵੀ ਉਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਵਿਸ਼ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਆਖਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਗਮ ਲੀਲਾ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਚਰਮ ਸਤਿਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਕਂਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਧਵਾਪਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਜ੍ਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਸੋਗ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ—ਸੈਣਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ—ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇਉਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਉਤਰੇ। ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਸਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਗਏ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ; ਇਹ ਰਥ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਨੇਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਟਾਈਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੋਧਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਥੋੜੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਾਹਟ ਵਿਆਪ ਗਈ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਨਾਲ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ—ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਲੜ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਿਖਾ; ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਡੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਫਿਰ ਜਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਲੈ ਕੇ ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਂ, ਕੋਠੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਤਾਲਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਗ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਹਰਿ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ—ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤੀਖੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।