ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੰਡਿਤ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਇਆ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਂਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੁਭਾਵਕ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭੈਣ-ਵਿਆਹੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਵੀ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇਗਾ।” ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਰਧਨਾ ਕੀਤੀ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ!” ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭੈ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਤਾਰਦੇ ਹਨ।” ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਪਰ-ਦਾਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।” ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾ ਰਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ।” “ਅਗਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੋ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ।” “ਜੀਵ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦਾ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਂਕਾਂ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵੀ ਅਧੂਰੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਧਨ-ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਅਕਲਮੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਯਾ, ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਾਣ, ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ।” ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਣਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਲਗਾਵ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।” “ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ? ਉਹ ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਗਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨਚਾਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਕੰਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਅਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ।” ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ-ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੌਜਾਂ—ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ—ਦੇ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ, ਸੈਨਿਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।” “ਇਹ ਮੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ—ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਰੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਗਏ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।