ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਿਅਥਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਅਰਥਾਤ ਪਾਂਡਵਾਂ—ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਰਾਂਗੇ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੈਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ—ਜੋ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਗਾਂਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ। ਉਹ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਤਾ ਲਾ ਸਕੇ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਲਤ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਬਲ, ਵੀਰਤਾ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਾਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋਏ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਕਰਮ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਇਕਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭੈਣਾਪਾ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਢਾਢਸ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਣ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਭਯੰਕਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਰਣ ਆਈ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਰਦਾਦੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਰੂਰ ਨੇ, ਕੁੰਤਿ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸੁਣਾਕੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ—ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸੀ—ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਲਮਨਸਾ ਨਾਲ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ! ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦਾ ਤਾਂ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਵੀ ਅਕੇਲਾ ਹੈ, ਮਰਦਾ ਵੀ ਅਕੇਲਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਾਸਮਝ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਂਕ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ 'ਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਰਮ ਸਮਝ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣ, ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਤਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਰਣਹਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਹੇ ਭਲੇ, ਚਾਹੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਠਹਿਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਚੰਜਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਉਨੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਕੰਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੁਖ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ।