ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ ਤੇ ਸਦੈਵ ਆਦਰਯੋਗ ਸਬੰਧੀ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸਨੇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਿਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ pavittar ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤਾਂ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਦਰਸਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਕੇ, ਸਹੀ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀਹ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਅਠਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪೃਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਿਆ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਜੋ ਮਾੜੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਚਾਈ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪૃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ (ਪਾਂਡਵਾਂ) ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਨਮਰਤਾ ਜਾਂ ਲੋਕ-ਪ੍ਰੇਮ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪૃਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਪૃਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਈਕੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਢਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਰਦਾਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕ ਤਾਣਨਾ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੋ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਤਾ ਨਹੀਂ, ਇ en ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੇੜੂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਹੀਣ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੀ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਰਮ ਸਮਝ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਤਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਰਣਹਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਟਿਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਵੀਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।