ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਸਾਡੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਕਾਂਡ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਨ; ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੁਖੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਏ ਦੇ ਅਠਵੀਂ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪੁੱਜੇ। ਉੱਥੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲਈ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਜਾ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੌਰ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ—ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਕੰਮ—ਉਹ ਪੂਰੇ ਪੂਰੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ ਪੂਛਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਭਰਾ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਮਾਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਆਪਣੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹਿਰਣੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿਚ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਵੇਗਾ।” ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਯੋਗ, ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਰ-ਦਾਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਲਣ ਲੱਗਾ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਲਾਈ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ।” “ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲੇਗੀ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ।” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।” “ਇਕ ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ।” “ਅਨੈਤਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਧਨ, ਹੋਰ ਬੇਸਮਝ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੈਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧੂਰੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਧਨ-ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਅਕਲਮੰਦੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਰਤਵੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਆਪ ਕਰ, ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।” ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਾਤਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਣ-ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।” “ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ? ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ।” “ਉਹ, ਆਪਣੀ ਅਜੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।