ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੀ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਾਣੀ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ।" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਤੋੜ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ਆਧਾਰਿਤ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਹਨ।" "ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਰਾਜਾ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਥੇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅਠਵਾਂ-ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਕਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ—ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਤਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।" "ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਜਾਣੀ।" "ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਸੀ—ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇਖਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਣਯਾਇ—ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।" "ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਕਹੀ:" 'ਹੇ ਸੁਜਨ! ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਤੇ ਮਿਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?' 'ਮੇਰਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਖੀਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?' 'ਮੇਰੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਹੀਣ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ।' 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਮਹਾ-ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।' 'ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।' 'ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਯੋਗ-ਸਰੂਪ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।' "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਪਰ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਰ-ਦਾਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।" "ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਰੂਰ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਜਦ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਭਲਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ:" 'ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।' 'ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ।' 'ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ।' 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਦੇ ਸਦਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।' 'ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ।' 'ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ, ਅਕਲ-ਹੀਣ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕ ਮਿਤਰਤਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।' 'ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ।' 'ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉਪਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਨ-ਸਮਝ ਨਾਹ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ।' 'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਲੀਲਾ ਵਾਂਗ ਵੇਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜਾਣ, ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ।' ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।" "ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ? ਉਹ ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਦੁਖ-ਭਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖਤਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।