ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਧਾਂਤਾਂ ਤੇ ਅਸਤਿ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤੋਗੁਣ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਵਤਰੀਤ ਹੋਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ—ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ—ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਆਤਮਾ-ਅਨਾਤਮਾ ਇਕਸਾਰ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਨੇ ਇੰਜ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਆਚਾਰਯ, ਚਾਚਾ, ਸਦੀਵ ਆਦਰਨੀਯ ਸਬੰਧੀ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਲਣ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਯੋਗਯਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਚ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਜਾਏ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਤ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਪਤਾ ਲਿਆਉ; ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਦਧਵ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਕਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪೃਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਤਰ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਅਕਰੂਰ) ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਪૃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ, ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧ—ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਪਿਲਾਉਣਾ ਆਦਿ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਇਕੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਸੁਜਨ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗਨੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦੇਣਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਵਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਚੇਤਨ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।” ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੰਜ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਰ-ਦਾਦੀ (ਕੁੰਤੀ) ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਜਦ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਏਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂ, ਤਾ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਥ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਤਾਂ ਛੱਡ। ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜੰਮਦਾ ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ, ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ। ਜੋ ਧਨ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੌਕ ਪਾਣੀ ਚੁਸਦੇ ਹਨ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਭਾਣੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੱਤਿਹੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਧਨ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਸਮਝ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣ, ਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਇਹ ਲੜੀ ਪਿਆਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।