ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਕਿ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੱਦਬੰਦੀ ਨਾਲ; ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੋਖ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਈਏ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਜਦ ਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਜਾਂ ਅਸੱਤਿਆ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸੱਤਗੁਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨੋਧਕ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਧੋක්ෂਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ, ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਭਜਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਸਾਡੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀਆਂ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੱਟ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਜਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੀ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ! ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਾਣੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੰਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਥੋਚਿਤ ਉਪਾਏ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਅੜਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਯਥੋਚਿਤ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਸਪਰ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਪੁੱਛੇ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੇਖ ਸਕਣ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ, ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਕਰਮ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਆਦਿ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਿੱਠੇ! ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਉਸ ਨੇ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ! ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ! ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਅਤਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੂਪ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰੀ ਪਰਦਾਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪਾਸੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ! ਤੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਵੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏਆਂ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੇਂ, ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵਰਤਾਅ ਕਰੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਤੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—even ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜੰਮਦਾ ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਮੂਰਖ ਲੋੜੀਏ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਚੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਖਾਲੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।