ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ! ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ-ਨਿਰਭਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ ਅਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਹਸਤੀ ਕਿਸੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਭੀ ਕੋਈ ਭਰਮ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਾਣੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਪੂਜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਨੁਕਸਾਨ, ਆਪਣਾ-ਪਰਾਇਆ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਸਾਡੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੋ ਲਗਾਵ ਹੈ—ਉਹ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁਜਿਆ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਚਾਚਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਾਕਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨੇਕ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ; ਨੇਕ ਆਤਮਿਆਂ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਤਾ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਅਧਿਕਾਰੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਅਕ੍ਰੂਰ) ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਟਿਲਤਾਵਾਂ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਆਦਿ ਵੀ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਜਦ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂਲ-ਘਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲੀ: "ਹੇ ਸੁਜਨ! ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਹੀਣ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲੋਟਸ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਣ ਆਈ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰੀ ਪਰ-ਦਾਦੀ (ਕੁੰਤੀ) ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਨਿਰਲੇਪ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ! ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇਂਗਾ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਸਾਥ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।