ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਕੂਰ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਕংস ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ-ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਨ ਮੋਖ—ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਭੀ ਤੁਸੀਂ ਬਾਰੇ ਭਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੇ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ-ਹਿੱਤ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਧਾਰੇ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ, ਆਪਾ ਤੇ ਅਨਾਪਾ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਦੇਹ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦੇਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਚਚਾ, ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਬੰਧੀ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਹੋ, ਐਸੇ ਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਏ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇਰਾ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਲਵੋਗੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ-ਨਿਯੰਤਾ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅਕੂਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪૃਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਗਾਂਧਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਅਕੂਰ) ਨੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਜਾਣੀ।" "ਉਹ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜੋ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਮੱਤਹੀਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਅਨਿਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਆਦਿ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪૃਥਾ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੱਸੇ।" "ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਕੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—'ਹੇ ਸਾਜਣ! ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਾਣਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?' 'ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ!' 'ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।' 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਤੱਤ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।'" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਰ-ਦਾਦੀ (ਕੁੰਤੀ) ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕੂਰ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਅਕੂਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ—'ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ।' 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਖ਼ਿਆਤਿ ਮਿਲੇਗੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖਰਾ ਵਰਤਾਓ ਕਰੋਂਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਮਿਲੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੋ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।