ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਕismet ਚੰਗੀ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕংস ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ-ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ ਅਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਤੀਤਵ ਦੇਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੀਮਾ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਭਟਕੇ ਨਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਚੂਤ ਅਧਿਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਸੱਚੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਅਰਥਹੀਨ ਹੈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਪ੍ਰਤੀ ਮੋਹ ਰੂਪ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਇੰਝ ਅਕਰੂਰ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮੋਹਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਾਕ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਹੀ ਦੇਵ ਹਨ; ਸਤਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇੰਝ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਅਕਰੂਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਣਤਾ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਅਕਰੂਰ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ, ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਣਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਦੇਣਾ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਪਣੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਰਾ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਾਨਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਮਮਾਤਾ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਰਾਮ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਵੇ, ਇਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾੜਸ ਦੇਣਗੇ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਬਚਾ ਲੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਈ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਰਦਾਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।" ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਸਮ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਕਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਮਨ ਦੀ ਢਾੜਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੋਇਆ।