ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖਾਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ—ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕংস ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਰਚਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ, ਅਨੇਕ ਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਸਤੀ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੀਮਾ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੋਖ। ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਭਰਮ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਜਾਂ ਅਸਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਅਵਤਰੀਤ ਹੋਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖਿਆਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਘਰ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਜਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਆਪਾ-ਲੋਪ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਇੰਝ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਮੋਹਕ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਤਾਇਆ, ਸਦਾ ਆਦਰਨੀਯ ਸਬੰਧੀ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਦਇਆ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਤਮ, ਯੋਗ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੀਰਥ ਜਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸੱਚੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਤਾ ਲਿਆ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਅਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕਾਂਗੇ।” ਇੰਝ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵ chapter ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਕਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗਯਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਧੀਰਜ ਜਾਂ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਪ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਦੇਣਾ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ। ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਭਰਾ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਤੀਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਢਾੜਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ! ਹੇ ਜਗਤ-ਰਚੀਤਾ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਰਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਰੂਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ।