ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਧਵ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਪਏ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਧੋ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਵੱਡੀ ਦੁਖ-ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਸਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੇਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਨਾ ਮੋਖਸ਼। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੇ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਵਾਸਤੇ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ? ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ, ਸੱਚੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ - ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮੋਹ - ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕੱਟ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਤਾਇਆ, ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨਬੰਧੀ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕ੍ਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪೃਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਹਰੇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਯਥੋਚਿਤ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਸਤੇ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਸਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਉਜ੍ਜਵਲਤਾ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਨਿਆਇਤ ਕੰਮ - ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣਾ ਆਦਿ - ਪૃਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਪૃਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਭਰਾ! ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਭੇੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾੜਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ! ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪਰਦਾਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।