ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਤਮਦੇਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭੈਣ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।" ਭੈਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਧਨ ਦੇ ਦੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਬੱਚਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਪਰਵਿਰਸ਼ ਕਰੇਗੀ। ਭੈਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ, ਜਾਂਚ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਫਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਚਲਾਕੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਹ ਬੱਚਾ ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਆਤਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ, ਦੁਜਾੱਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਸੌਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਵੋ, ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏਗੀ।" ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਾਂ ਇੱਕ ਬਛੜਾ ਜੰਮਦੀ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖਦੇ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਤਮਦੇਵ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਆਇਆ ਹੈ: ਗਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਗੱਲ ਹੈ।" ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭੇਦ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਗਾਂ ਵਰਗੇ ਕੰਨ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗੋਕਰਨ ਰੱਖਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਗੋਕਰਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ-ਧੋਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਨ-ਦਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ। ਉਹ ਚੋਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਸਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਿੰਸਕ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੁਟਕਾਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਫਾਹੀ ਪਕੜੀ ਹੋਈ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ। ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਧਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਬੇਚਾਰਾ ਪਿਤਾ, ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ, "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ!" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਗੋਕਰਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਥਿਰ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਤਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ?" "ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ; ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵੈਰਾਗੀ ਮੂਨਿ ਨੂੰ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰੂਪ ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ—ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਮੋਹ ਦੇ ਅੰਧੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਲੂਲਾ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਕੱਢ ਲੈ।" "ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਮਤਾ ਤਿਆਗ ਦੇ; ਵੇਖ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ—ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿ।" "ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ, ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ; ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਪ੍ਰਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿਧ ਸੀ, ਪਰ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਗਿਆ, ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਧਨ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ!" ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨਾ ਮਿਤਰ। ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪੰਜ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਹਣੇ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰੋਂ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਫੜੇਗਾ।" "ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦੇਈਏ।