ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹੇ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨ-ਭਾਵਾਂ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੱਥੀਂ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਭਾ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਅਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਪ ਹੋ—ਤੁਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਾਡਾ ਅਸਤੀਤਵ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੀਮਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਭੁਲ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸਿੱਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ? ਸਾਭਾ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ—ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕੱਟੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਬੰਧੀ ਹੋ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਜਨ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਤਲੇ ਹਨ; ਸਤਜਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਪਰਮ ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਧੀ ਦੇ ਅਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕਰੂਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲੀਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਨ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਰੇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਲ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਕਾਰਜ, ਪਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ। ਪ੍ਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸੁਭਾਵਿਕ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਭਤੀਜੇ-ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਹ-ਪਤਨੀਯਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਭੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਢਾਢਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।