ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸਤਰੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਛਾਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਲਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਮੋਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗਣੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, ‘‘ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।’’ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਉਧਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਨ-ਭਾਉਂਦਾ ਪਰੰਤੂ ਗੁਣਹੀਣ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂੜਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਵਾਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਧਵ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਸਿਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ, ਉਤਮ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰੇ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸੀਸ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਸਹਿਤ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਸਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਤੇ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਸਤੀ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੋਖ—ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੀ ਭਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੇ ਘਰ ਸਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਪਧਾਰੇ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਲਕ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਸਮਾਨ ਹਨ? ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋ ਮੋਹ ਰੂਪ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਤਾਇਆ ਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਾਕਾ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤਿ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਓਥੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗੇ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ-ਸੰਚਾਲਕ ਹਰੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੀ ਅਠਤਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਹਰੇਕ ਸਾਕਾ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜੁਲਮ—ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, ‘‘ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਭਰਾ! ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਲਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਰਾਮ, ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?