ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਲਜਜਾ ਅਤੇ ਹਿਜਕ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਭਵ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈਂਦੀ, ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ, ਨੇ ਸੰਤ੍ਰਾ ਦੀ ਚੋਟ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਆਦਰਨੀਯ ਆਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ—ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਵਰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਘਰ ਆਏ। ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪਦਾਰਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਜਨਮ-ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਰਜ, ਤਮ, ਸਤਵ—ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਤਿਤਵ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਅਸਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਧਨ-ਧਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ।" "ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਨ ਹੋ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।" "ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕੱਟ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਧੰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ, ਸਦਾ-ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਵਜਨ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ, ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੋ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਭਲਾਈ-ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ।" "ਸੰਬਲ ਹੈ ਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ, ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਏ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਨਿਸਚਿਤ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ, ਉਸਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" "ਜਾਓ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਜਾਣੋ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਿ ਨੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ 48ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅਕਰੂਰਾ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" ਉਹ ਬਾਹਲਿਕਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਜੋ ਮੰਦ-ਸਲਾਹੀ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਨਮਰਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧ—ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਕਰਮ—ਪ੍ਰਥਾ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸੇ। ਪ੍ਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭਾਬੀਆਂ, ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?