ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਲੋਕ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਰੌਣਕਦਾਰ ਖਟ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਠੇੜੀਆਂ ਮਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਲਜਜਾ ਤੇ ਹਿਚਕ ਚ ਪਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਫੜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਟ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ; ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪਾਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਮਝੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਵਰ ਮੰਗੀ: "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਮਾਣਯੋਗ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੱਨ-ਭਾਵਾ ਵਰ ਚੁਣੇ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ—ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਸੌਭਾਗ्य ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ—ਕਈ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਤਿਤਵ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਅੰਤਰ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠ ਤੇ ਮਿਥਿਆ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ—ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ-ਪਖਾਲਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ—ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।" "ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੋ, ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ? ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੰਬੰਧਾਂ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੀ ਮੋਹ-ਬੰਨ੍ਹ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਕੱਟੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਆਚਾਰਯ, ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ, ਸਦਾ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਯੋਗ ਪੁਰਸ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੋ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ; ਸਤਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲੇਚਿੰਤਕ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਲਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ—ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ—ਜਾਣੋ; ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਅਠਵੀਂ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕਰੂਰਾ, ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਾਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।