ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਘਰ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ। ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਣਕ ਸੀ—ਮਨੋਹਰ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਚੁਤ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੈਠਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ-ਪਦਾਰਥ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ। ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੈਠਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕ-ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਚ ਲਜਜਿਤ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਬੈਠਕ ਤੇ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅੰਗ-ਰਗਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ-ਮਈ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੈਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਲਕ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ-ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਪੀੜ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੋਖ ਦਾ ਅਧੀਸ਼ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਅਣਸੁਣੀ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ—"ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਪਰ ਚੰਗੀਅਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲ-ਹੀਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਗੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ—ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾਯੋਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਸਤਕਾਰ-ਸਹਿਤ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਨਮਿ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ—"ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਕੁਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਮੂਲ; ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਗਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ, ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਗਿਆਨ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਤੁਾਡਾ ਅਸਤੀਤਵ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨ ਤ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੇ ਨ ਮੋਖ; ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਅਕਤਿਤ 'ਚ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਜਦੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਿਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠ ਤੇ ਕਪਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡਾ ਘਰ ਸਚਮੁਚ ਧਨ-ਧਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।" "ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਅਰਥ-ਹੀਣ ਹੈ?" "ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ-ਜੰਜਾਲ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟੋ।" ਜਦ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਮਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—"ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਆਚਾਰਯ, ਚਾਚਾ, ਸਦਾ ਆਦਰਯ ਕਿਨ੍ਵਨ ਹੋ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖ-ਪਾਲਣ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਾਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ; ਸਤਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ 'ਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ-ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲੱਭਣ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ।" "ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਹਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਜਾਣੋ; ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅਠਤੀਆਂ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਜੋ ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ 'ਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਥੇ ਅਕਰੂਰਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ, ਕਰਣ, ਸੁਯੋਧਨ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਯਥਾਯੋਗ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਕੀਤੀ। ਅਕਰੂਰਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਿਹਾ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਅਸਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।