ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਧਵ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਬਿਸਤਰੇ, ਬੈਠਕਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ, ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚੂਤ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਧਵ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕ-ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਕੁਬਜਾ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ-ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ, ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਚ ਲਜਜਤ ਤੇ ਹਿਝਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ—ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅੰਗ-ਲਗਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਚੋਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਸੀ, ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਮਸਲ ਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਨੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਪਸੰਦ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਧੀਹੀਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ, ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥੀਂ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਖਰਾਬ ਕੰਸਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਸਰੂਪ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਜਨਮ-ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰਚਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਸਤੀਆਂ ਕਿਸੇ ਦੇਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ ਨ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਤੇ ਅਸਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤ ਗੁਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡਾ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ ਸੱਚਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਜਨ ਹੋ, ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਲਾਰਡ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਮਾਇਆ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ, ਦੇਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਭਟਕਾਵਾਂ—ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਧੰਨ ਹਰਿ ਨੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਚਾਚਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਜਣ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਤਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਕਾਰੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਨ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ; ਸਤਪਾਤ੍ਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਭਲੇ-ਚਾਹਵਾਂ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਰਾਬ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਅੰਖਾਂ 'ਤੇ ਪੜਦੇ ਹੋਏ। ਜਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣੋ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ; ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪਰਮ-ਨਿਯੰਤਾ ਹਰਿ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਸਮੇਤ, ਦੇਖਿਆ।