ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮ-ਰੱਤਾ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ-ਕਥਾ ਸਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਾਤਾ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਦੋਂ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ 'ਚ ਨਿਵੇ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਟਕਦੇ ਰਹੀਏ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਜਾਂ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਟੱਲ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਵਾਪਸ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰਾਂ, ਬਿਸਤਰੇ, ਸੀਟਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅਤਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣ ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਅਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਲਜਾਈ ਹੋਈਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਚੂੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਛੌਣ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਗਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਦਬਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਦੁਲਭ ਮੁਕਤੀ-ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਸਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—“ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ, ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਮਹਾਨ ਸਜਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜਵਾਬ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ—“ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਗਤ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ 'ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧੁਨੀ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਣ ਜਾਂ ਕਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਂਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਲਈ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਘਰ ਸਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂਛ ਨਾ ਲਵੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਸੱਚੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਸਮਾਨ ਹੈ? ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣ 'ਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਸਾਕ, ਘਰ, ਦੇਹ ਆਦਿਕ—which are your own māyā—ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦੇਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੋਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ, ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸਾਕ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲਈ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਤਪੁਰਖ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਲ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਜਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਲੀਲਾਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਦਿਨ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।