ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਕਿ, “ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ—ਉਹੀ ਮਾਰਗ ਜਿਸ ਦੀ ਵੈਦ ਵੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਹਿਆ: “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ 'ਚ ਨਮਿਆ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਧਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਾਪਸ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਫਿਰ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਬਜਾ (ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪਲੰਗਾਂ, ਮੰਜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਕਬਜਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਧਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਲੋਕ-ਰਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਬਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਨੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ, ਇਤਰ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾ ਭਰੀਆਂ, ਚੁਪ-ਚਾਪ, ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਲਜਜਾ-ਭਰੀ ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਕਬਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਣ ਦੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਣ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਲਚਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ-ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ, ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: “ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਮਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ—ਉਹ ਵਧੀਆ ਲੋਕ—ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਨੰਦ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਨੇ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਕংস ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਸੁਧਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਰਵ-ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਰਸਨ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਰੂਪ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ-ਸਵਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਥਿਤੀ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਿੰਨਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਨ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਦ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠ ਅਤੇ ਕਪਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤ-ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਸਚਮੁਚ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ-ਗੁਰੂ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਆ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਣੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਤਜਨ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਸਬੰਧੀ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਅਕਰੂਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮੋਹ-ਭਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਚਾਚਾ, ਅਤਿ ਆਦਰਯੋਗ ਸਵਜਨ ਹੋ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਸਵ-ਹਿਤੀ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੰਤ-ਜਨ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹਨ; ਸੰਤ-ਜਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦ-ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਰਾਮ ਜੀ, ਉਧਵ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਾਪਰਿਆ।