ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਜੋ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਾ ਮਿਲੇ? ਫਿਰ ਸੋਚੋ, ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਪਣੀਆਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਐਸਾ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ? ਜੋ ਲੋਕ ਭੀ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਭੀ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਖੀ, ਇਹ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ। ਇਹ ਤਾਂ ਰਸ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉੱਗਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਬੇਲ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ—ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਲਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਜਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਰਸ-ਨਾਚ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦਬਾਬਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਦਧਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦਬਾਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਆਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ ਹੋਵੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਥੇ ਵੀ ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਰਾਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਦਧਵ ਜੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕੂਬਜਾ (ਸੈਰੰਧਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੇ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਸਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਜ਼ਮੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ; ਉਹ ਆਸਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੂਬਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅਤਰ, ਤੇ ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜਿਸ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ ਇਸ ਤੌਹਫੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਿਆਸ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ ਮੁਕਾ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਵਾਸ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਭਾਉਂਦੀ ਵਸਤੂ ਮੰਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਵਿਚ ਘਾਟਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ—ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ—ਉਹਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਇਨਸਾਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਗੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਚਲੇ ਜਾਂ ਅਚੱਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਪੇ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ—ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੁਾਡਾ ਹੋਣਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਭਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਅਸਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਡਭਾਗੀ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਅਧੋਖਜ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।" "ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕਦਰਦਾਨ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ?" "ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀਆਂ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ—ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੱਟ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੇ ਗਏ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।