ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਧਵ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਧਵ ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਉਧਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਧਵ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ, “ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਰਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਰਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਜਨਮ ਵੀ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।” ਉਧਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੀ ਐਸਾ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈਆਂ? ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਿਤ੍ਰ, ਇਹ ਜੋ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦਾ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਰਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ ਮਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।” ਉਧਵ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, “ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ, ਝਾੜੀ ਜਾਂ ਬੂਟੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।” ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨੁਹਿਰੀ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਆ ਸੁੱਟੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ, ਜਦ ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਧਵ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼्ण ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਰਹੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭੇਜੇ ਜਾਈਏ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ, ਚਾਹੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਧਵ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਧਵ, ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਧਵ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤਦ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੰਦਰ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਵਿਛੋਣੀਆਂ, ਬੈਠਕਾਂ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।” ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਕੁਬਜਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਬੈਠਕ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਧੁਰ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਰਮੀਲੀ, ਹਿਚਕਚਾਈ ਹੋਈ, ਕੰਗਣ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਣਯੋਗ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੀ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਘਰ ਲੈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਕਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥੀਂ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਧੰਨ ਹੈ, ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ ਸੀਧਾ-ਸੀਧਾ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਦ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਜਾਂ ਅਸੱਤ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਅਏ ਹੋ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰੇ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਗਤੀ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਲੋਚਨਾ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।