ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਣਚਾਹਾ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਾਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਹਰ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਮਧੁਰ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ਕ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉੱਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਪਲ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉੱਧਵ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗਾਇਆ: "ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਾਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕੀ ਵਾਤ, ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?" "ਇਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਮ ਪਿਆਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਸ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪਿਆਰ, ਜੇਹੀ ਰਸ-ਮੇਲਾ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਗਲ ਲਗਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਕاش ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਜਾਂ ਲਤਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਖੋਜਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਸ-ਮੇਲੇ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਹੋਵੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਸਾਡਾ ਭਾਵ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕਾਂ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ ਦਿੱਤੇ। ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਇਤਰ, ਅਤੇ ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਮ ਭਰੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਸੀ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਰਮ-ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਸਵਾਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦਿਲ 'ਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਲਾਲਸਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਤਪਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਅਭਾਗੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਏ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਵਿਖਿਆਤ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਵਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉੱਧਵ, ਇੱਕ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਲਾਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਸਭ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਸਭ ਵਿਰਲੇ ਰਸ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।