ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਨ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਿਆਲਿੰਗੀ ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ—even ਜੇ ਮਨ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ—ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕੇ ਵੱਸੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹੰਸੀ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰਹ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਦਧਵ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਦਧਵ ਉਥੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਦਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਦਧਵ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਦਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਦਧਵ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗਵਾਲਣਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਾ ਆਵੇ। ਇਹ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੌਕਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਸਤੂ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਮਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਘਾਹ ਦੀ ਤਿਨਕਾ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਬੇਲ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ—ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ—ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰ—ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਰਹੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੀਏ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤਿ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਤਕਰਮ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦਾਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਦਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਦਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੋਹਣੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਖੱਟਾਂ, ਮੰਜਿਆਂ ਤੇ ਸੀਟਾਂ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਚੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਟ ਆਦਿਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਦਧਵ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੋਹਣੇ ਖੱਟ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠਿਆ। ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਾਬ ਕੇ, ਲਾਜ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਮਧੁਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਝਿਜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੱਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਭਾਗਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਾਨ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕੱਚਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਦਧਵ, ਕੁਝ ਕਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।