ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਦੇ ਕੀ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮ ਸੁਖ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਕਿ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਵਿੱਛੁੜਦੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਚਾਹੇ ਅਣਚਾਹੇ ਵੀ, ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵਿਖੇ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਚਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਘਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਧਵ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਧਵ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਧਵ ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਧਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਲੀਨ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗਾਇਆ: "ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ?" "ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਮਾਜਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਮ ਪਿਆਰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪਰ ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੀਬਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਕاش! ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਲਤਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।" "ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ-ਕਥਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਧਵ, ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਭਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੋਹਣੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਖੱਟ-ਮੰਜੇ, ਅਗਰਬੱਤੀਆਂ, ਚਾਨਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਸੀਟ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੋਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਭਾਗਣੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਚੰਦਨ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨਪਸੰਦ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਰ ਸਤਗੁਣੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲਹੀਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ, ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ, ਉਧਵ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਆਸ, ਸਦਾ ਲਈ ਸੰਜੀਵਨੀ ਬਣੀ ਰਹੀ।