ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆ ਸਵਾਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, “ਹੇ ਉੱਧਵ ਜੀ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ — ਜੋ ਹੁਣ ਮਹਾਂਨਗਰ ਦੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਨਾਰੀਅਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪੇਂਡੂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ?” ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਰਚਦਾ ਸੀ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, “ਕੀ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?” ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਆਸ-ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ?” “ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪਿੰਗਲਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, “ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।” “ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਾਗਿਆ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?” ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ: ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ — ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਇੱਥੇ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਚਲਾਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ — ਇਹ ਸਭ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, “ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਹ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਧਵ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਧਵ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਵਸੀਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਅਤਿ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗੂ ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ?” ਉੱਧਵ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਅਸਮਾਨ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਸ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਪਿਆਰ, ਜੋ ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਗਲ ਲਗ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਉੱਧਵ ਆਸ ਕਰਦਾ, “ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਜਾਂ ਲਤਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਾ ਲੈਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਟੰਬ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਖੋਜਦੇ ਹਨ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੇ ਲਕਸ਼ਯ ਦੇ ਪਤੀ — ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ।” ਉੱਧਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਹੰਜੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮਿਆ ਰਹੇ।” “ਚਾਹੇ ਸਾਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਾਵੇਂ-ਦਾਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵ੍ਰਜ ਵਸੀਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪھر, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।” ਕੁਬਜਾ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ — ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਖਟ, ਬੈਠਕਾਂ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਉਲਝੀ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਨੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਇਤਰ, ਪਾਨ ਖਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਜਾ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਸਲੋਨੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਚੁਪ ਚੁਪ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ ਲੱਜਾ-ਭਰੀ ਤੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਲੰਗ ‘ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: “ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉੱਧਵ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਦਰਨੀਯ ਨਿਵਾਸ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ, “ਜੋ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਾ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਘੱਟ ਪੜਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਉੱਧਵ, ਕੁਝ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਉੱਧਵ ਦੀ ਆਸ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਾਂਗ, ਵ੍ਹੇਂਦੇ ਜਾਵੇ।