ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੁੰਦਾ? ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ, ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਂਦਾਵਨ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਰਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਏਗਾ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸਮਝੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਮਹਾਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ? ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਤੁਰੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਈ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਂਦਾ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਧਵ ਨੰਦੇ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਓਦੋ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਵਿਰਖ ਵੇਖਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਪਰ, ਜੋ ਅੰਞਾਣ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤੀਬਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਅਜਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ-ਵਾਰ, ਕੁਟੰਬ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਵੇਦ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਜੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਹੈ—ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨੰਦੇ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰੀ-ਕਥਾ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ—ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮ ਸਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀਆਂ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਵਿਛੋਣੇ, ਆਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਈ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਧਵ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਸਨ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਹ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਬੀੜ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ, ਲਜਾਈ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਾਲੂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—"ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਉਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਲਗਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।