ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਉਧਵਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕਮਸਾ, ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਚੂਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਨ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨੋਹਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ—ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਕੰਵਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ, ਰਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਕਰਦਾ, ਪਜੈਬੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵਣ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰਚਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਣਚਾਹੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂ, ਤੇ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ, ਚਲਾਕ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝ ਕੇ। ਉਧਵਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਧਵਾ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਵਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਧਵਾ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਮਨ ਉਤੇਜਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਧਵਾ ਨੇ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗਾਇਆ: ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਧੂ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਿਹਾ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ—ਇਸ ਵਿਚ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਲਾ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਣਜਾਣ ਵੀ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਯਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦਯਾ, ਜੋ ਰਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਵਿਚ ਉੱਭਰੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਵਾਸੀ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਜੜੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ, ਤੇ ਰਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ-ਗਾਇਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਧਵਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵਣ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਦ੍ਰਿੜ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਧਵਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਹੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੈਸਿਆ ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ, ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕਾਂ, ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ-ਇਤਰ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬੈਠਕ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੈਠਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਤਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਪਾਨ ਚਬਾਇਆ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਝੁਕੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਲਜਜਾਵਾਂ ਤੇ ਹਿਜਕ ਵਿਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਥ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਉਹ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਅੰਗ-ਰਗ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਅਨੁਕੂਲ ਫਲ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੈਣ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਮੱਸਾਜ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਅਕਿਸਮਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ।