ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਵੋ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੋ ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਸ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਰਾਸ ਨਚ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜ ਸਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਸਿਮਰਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਲਿਆਇਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕংস, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੈ।" ਉਹ ਉਧਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ, "ਸੁਧ ਜੀ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਜਿਸਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹਾਵ-ਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਕਿ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਕਦੇ ਸਾਡੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਪੈਰੀਆਂ ਦੀ ਝਨਕਾਰ ਵਿਚ ਰਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ?" "ਕੀ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਚੁੱਕਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ?" "ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ? ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਈਆਂ, ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨੰਦਲਾਲ ਦੀਆਂ ਓਹੋ ਪੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਦੀ ਮਧੁਰ ਚਾਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ—ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਾਡੀ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਓਨਾ ਸਮੇਂ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੇਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਧਵ ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਮਨ ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਧਵ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ: "ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦੇ?" "ਇਹ ਵਣਵਾਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮਰਿਆਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਇਹ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਤੀਬਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਮਹੋਤਸਵ 'ਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।" "ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਔਖਧੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਧਰਮ-ਮਰਿਆਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਵੈਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਲਕਸ਼ ਹੈ—ਉਹ, ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਨੰਦ ਆਦਿ ਨੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਹਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਤ ਰਹੇ।" "ਚਾਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇਣ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਧਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕੂਬਜਾ (ਸੈਰੰਧ੍ਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਖੱਟਾਂ ਤੇ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੁਗੰਧੀ, ਚਿਰਾਗਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੜਬੜਾਅ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਯਥਾ ਯੋਗ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਧਵ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਸਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਖੱਟ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਕੂਬਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਨ, ਤਿਰਛੀਆਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਲਜਜਾਵਾਨ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੱਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਪਾ ਗਈ ਸੀ।