ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਤਨਾ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲੋ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਤਿਆਗ ਦੋ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੁਭਾਗੀਆਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ्य ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉੱਧਵ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕংস, ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਅਚ্যੁਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਉੱਧਵ ਜੀ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾ-ਭਰੀ, ਮੁਸਕਾਨ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣਗੇ? ਉੱਧਵ ਜੀ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਨੂੰ—ਇਹ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ्य ਕਰਦੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਹਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਇਥੇ ਆਏਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ? ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤਿਆਗਣਾ, ਚਾਹੇ ਅਣਚਾਹੇ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂ, ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਘੁੰਮੀਆਂ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ, ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁਖ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਉਭਾਰੋ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋਹ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੇ ਦਿਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਲੀਨ, ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਗਾ ਉਠਿਆ। ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਾਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖਣਾ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚਰਨ ਵਿਚ ਕੁਝ ਤ੍ਰੁੱਟੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ—ਇਹ ਅਸਲ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ; ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਪਿਆਰ, ਜਿਹੜਾ ਰਾਸ ਉਤਸਵ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਤਾ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਕਦੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਪੌਦਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਰਾਹ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੈਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ्य ਦਾ ਉਦੇਸ਼—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ-ਗੁਣ ਗਾਇਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਧਵ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਲਈ, ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਧਵ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਦ੍ਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸੁਖ-ਸਮਾਨ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਬਿਸਤਰ, ਅਸਣ, ਧੂਪ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਚਾਨਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਗਭਰਾਈ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਅਸਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ্যੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਸਣ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਣ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੋਕ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰ 'ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਜ-ਭਰੀਆਂ, ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਵਿਛੋਹ-ਭਰੀ ਭਗਤੀ, ਉੱਧਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਭਰੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰੇਕ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।