ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਮਨ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ—ਉਸੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ—ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਲਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਹੋਰ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੋਭਾਗਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਿਆਏ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਦੁਸਟ ਕੰਸ ਮਰ ਗਿਆ; ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸੁਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮੋਹਣੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੁਲਬੁਲੀ ਚਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ? ਹੇ ਉੱਚ ਜਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ—ਇਹ ਪਿੰਡਣੀਆਂ—ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਸ ਰਚਦਾ ਸੀ, ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸਮਝੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ—ਸੰਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਕੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਗਈ? ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਛੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਤੋੜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਰ ਕੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦਲਾਲ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁਲਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਸਦੀ ਮਧੁਰ ਚਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ, ਚੰਚਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਉਚਾ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਉਤਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਧਵਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣਿਆ। ਉਧਵਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਉਧਵਾ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਧਵਾ, ਜਦ ਰਾਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹਨ, ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰਣ ਲਗਿਆ। ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਮਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਭਾਵਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਮ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਪਰਮ ਪਿਆਰ—ਇਹ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਰਕਤ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤੀਬਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਬੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਵਾਟੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੰਥ ਤੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਧਵਾ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਭੇਜ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਧਵਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਬਜਾ (ਸੈਰੰਧਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਛੱਤਰਾਂ, ਬਿਸਤਰਾਂ, ਆਸਨਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਦੀ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।