ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤੀਤ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਪਨ, ਸੁਤੀ, ਜਾਗਰਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਤ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਉਪਜਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਆਤਮ-ਵਸ਼ ਰਹੋ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਮਾਰਗ ਹੈ—ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਪਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹੀ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਓਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਵਤੀ ਸਤੀਆਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਂ ਜੁੜ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਲਾਸ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਧਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਕਾਂਸ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ; ਅਚੁਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਨ! ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਲਜਵਤੀ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਨਾਰੀਅਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕ ਅਦਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ? ਹੇ ਉਤਮ! ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਤਰੰਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਜਕਾਂ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸਮਝੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਹੁਣ ਕੀ ਉਪਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਪਰਮ ਸੁਖ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਾਂ ਵਿਛੁੜੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ—even ਬੇਮਨ—ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਈਆਂ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਹਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਸਾ, ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਚਤੁਰਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਨਾਥ! ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ! ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਧਾਰ ਦੇ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ!" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਧਵਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਵਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਕਰਦੇ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਧਵਾ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦੇ, ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਉਧਵਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਧਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਗੋਪ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਗਤੀ-ਰਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਰਸ ਨ ਮਿਲੇ? ਇਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਉਲਟ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ, ਉਨਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਉੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਬਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਰਾਸ-ਮਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ! ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਵੈਲ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਵੇਦ ਵੀ ਖੋਜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧ ਤੇ ਲੋਕ-ਲਾਜ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰਿ-ਕੀਰਤਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਧਵਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਧਵਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁਖ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਈਏ, ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਛਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਧਵਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਧਵਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਧਵਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।