ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ: “ਮੇਰਾ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ। ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਲੱਗ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸੁਪਨ, ਸੁੱਤੀ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ—ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਰਹੋ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਵਿਵੇਕ; ਤਿਆਗ, ਤਪ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਨਾ ਜਿਆਦਾ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਸ-ਨਚ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਕਿ ਕংসਾ, ਜੋ ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਅਚੂਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਜਣ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜ਼ ਭਰੀਆਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਉੱਧਵ! ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਡੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਿਚ ਰਾਸ-ਨਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰੇਕ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੀ? ਅਸਲ ਸੁਖ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਸਾ, ਖੇਡਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ!” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰਹ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਘਟ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣਕੇ। ਉੱਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਜਦ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖੇ, ਉਹਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: “ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਸਤ, ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਰਸ-ਨਚ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਸ, ਬੂਟਾ ਜਾਂ ਬੇਲ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ-ਵਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਪੰਥ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਹਰ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਸੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਸਾਡੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜੇ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ।