ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਇਹ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਨ ਤਤ੍ਵ ਵਿਚ ਲੀਨਤਾ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਇਕ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁੱਤੀ, ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਕੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਰਹੋ। ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ—ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਤੇ ਸੱਚਾਈ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਲੀਨਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਜੋ ਯਦੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਅਚੁਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਣ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਜੋ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੀ ਸੰਤਾਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸਮਝੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤਿਆਗਣਾ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਚਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਸਾ, ਚੰਚਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਧਵਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਧਵਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਧਵਾ ਜਦ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਧਵਾ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗਾ: "ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਰਿਦੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਵੱਸਿਆ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਾ ਲੱਭੇ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ, ਗਰੀਬੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਗਿਆ? ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਭੀ ਅਗਿਆਨੀ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਕاش ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਸ ਦਾ ਤਿੰਨਾ, ਬੂਟੀ, ਬੈਲ ਜਾਂ ਜੜੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਸਜਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ—ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀਆਂ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰਿ-ਗੁਣ ਗਾਉਣਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਧਵਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਸਮੇਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਕਾ ਦਿੱਤਾ।