ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲੇਖ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਘਰ-ਦੁਆਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗੀ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ, ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤ, ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ—ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਵਿੱਧਿਆ: ਵੈਰਾਗ, ਤਪ, ਸਯਮ ਤੇ ਸੱਚਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਕੀਨਨ, ਮੈਂ—ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਾਰੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਉਨਾ ਚਿੱਤਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਾਓ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।’ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਕংস ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁੱਕ ਗਿਆ; ਅਚੂਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਭਲੇ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿੰਡਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਕਰਦਾ, ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ? ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਲਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇ? ਅਸੀਂ ਪਿੰਡਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਕੀ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ? ਅਸਲ ਸੁਖ ਤਾਂ ਆਸਾ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਨ ਕਰੇ, ਛੱਡਣਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਭਾਗ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਵੰਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦੇ ਕੇ ਲਾਲ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਚਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਹਾਸਾ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲੈ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ!” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਘਟ ਗਈ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ। ਉੱਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਧਵ ਨੰਦਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਉੱਧਵ ਜਦ ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: ‘ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਉਲਟਾ-ਸਿੱਧਾ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਇਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿੱਥੇ! ਪਰ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼-ਮਾਲਾਵਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਏ, ਕਸ਼ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘਾਹ, ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਲਤਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ, ਪਰਵਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਉਹ ਰਸਕ ਪੰਥ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਸਜੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਭੀ ਪੂਜਨੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ। ਮੈਂ ਨੰਦਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।’ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਉੱਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੌਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।