ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਧਵ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਆ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਧਵ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪਿਆਸ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢਾਢਸ ਬੰਧਾਈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।" ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵ੍ਰਤ, ਤਪ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਅਧਿਐਨ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਮ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਸਬੰਧੀ ਅਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜੋ ਪਰਮ ਵਿਲੀਨਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਆਈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, "ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ, ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ, ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਧਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੁਪਨ, ਸੁੱਤ, ਜਾਗਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ — ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਸੰਜਮੀ ਰਹੋ।" "ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਯੋਗ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਹੈ — ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਸੰਜਮ, ਸਚਾਈ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਯਾਦ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ — ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਤੇ ਉੱਤਨਾ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ — ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਯਾਦ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਓਗੇ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵੇਲੇ ਰਾਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਧਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਸਾ — ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ — ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਉਧਵ ਜੀ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਲੱਜ ਭਰੇ, ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਨਾ ਜਾਵੇ?" "ਉਧਵ ਜੀ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀ — ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ — ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰਾਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ, ਚੰਨਣ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਨਾਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ?" "ਕੀ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇਗਾ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ?" "ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਭ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਆਸ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਸਾਡੀ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਾਗਾਂ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ?" "ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਉਸ ਦੀ ਚਲ, ਉੱਚੀ ਹਾਸ, ਖੇਡ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਉਭਾਰੋ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਧਵ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ।" ਉਧਵ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।" "ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।" "ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਾਇਆ।" "ਇਹ ਗੋਵਾਲਣਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਭੀ, ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ — ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦੇ?" "ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ, ਗਲਤੀਆਂ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰੀਤ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ — ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਗਈ? ਸੱਚਮੁਚ, ਜਿਹੜੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਅਸੀਸ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਪਰੀਤ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ, ਕਮਲ-ਸੁਗੰਧੀ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਉਧਵ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਧਵ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।