ਇਕ ਵਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੁਆਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਗਤੇ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਿੜੀਆਂ-ਮੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਛੁਹ-ਛਾਤ ਦਾ ਦਰਦ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣਾ, ਦੂਤ!" "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਤਰ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਆਏ ਹੋ, ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਡਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਲੋਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਦਧਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸਫਲ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵ੍ਰਤ, ਤਪ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਅਧ੍ਯਯਨ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਉਪਾਅਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਪਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।" "ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਤਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਲੀਨਤਾ ਪਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਸੁਪਤ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ, ਅਤੇ ਪਾਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਸ਼ੁੱਧ, ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸੁਪਤ, ਸੁਪਨ ਅਤੇ ਜਾਗਰਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਹੋ।" "ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ: ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਸਯਮ, ਸਚਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ, ਜਦੋਂ ਦੂਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਯਾਦ ਕਰੋ।" "ਜਿਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਤਨਾ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੈਧੀਕ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ੌਰਯਮਈ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ: "ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਸ, ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ।" "ਕਿ ਉਹ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਲਜਜਾ-ਭਰੀਆਂ, ਹਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—ਕੀ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ?" "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਡੀ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਤਗੂਆਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ, ਚੰਬੇ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਨਾਚ ਕਰਦਾ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ?" "ਕੀ ਦਸ਼ਰਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆਏਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੁਣ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ?" "ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸੁਖ ਆਸਾ-ਰਹਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ?" "ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂ, ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਲਕ!" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ-ਥਾਨ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਸਾਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਸਾ, ਖੇਡ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਭਾਰੋ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ!" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਦਧਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਜਾਣ ਕੇ।" ਉਦਧਵ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਦਧਵ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਦਿਨ ਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ। ਜਦ ਉਦਧਵ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ, ਮਨ ਤੋਂ ਵਿਹਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਗਾਈ।