ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਓ ਮਧੁਮੱਖੀ, ਝੂਠੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧਣ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਰਾਗ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮੁੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਭਿਮਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਪੀ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਡੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" ਫਿਰ ਗੋਪੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ, ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਕਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚਲਾਕ ਭੰਵਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਿਮਾਣੀਆਂ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਿਕਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਗੋਪੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਮਨਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਏ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?" ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਠੋਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਬਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਕਾਫੀ ਹੋਈ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦ ਚੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਘਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਗਤੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਕਈ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਗਤੇ ਵਜੋਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਕਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਚੂਜ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾ, ਓ ਦੂਤ!" "ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓ ਸੰਜੀਵਨ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਸChest 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਚਮੁਚ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਵਰਤ, ਤਪ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਅਧ੍ਯਯਨ, ਸੰਜਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਬਣਾਈ ਹੈ—ਇਹ ਭਕਤੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।" "ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਦੀ ਜੋ ਅਵਸਥਾ, ਓ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਖ਼ਾਸ ਸੁਨੇਹਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੱਤ—ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ—ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਅਧਾਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਚਦਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ।" "ਆਤਮਾ ਗਿਆਨਮਈ, ਸ਼ੁੱਧ, ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸੁਪਨ, ਸੁਤੇ ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਸੁ-ਸੰਯਮਿਤ ਰਹੋ।" "ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਯੋਗ ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ: ਵੈਰਾਗ, ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ।" "ਹਾਂ, ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਲਗਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ।" "ਜਿਵੇਂ, ਜਦ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਉਹਨਾ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" "ਉਹ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਸ ਨਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।" ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, "ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਅਚੁਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਓ ਸੰਜੀਵਨ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਲਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?" "ਉਹ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਓ ਮਹਾਨ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਨੂੰ—ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਨਚ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਾਜੇ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ?" "ਕੀ ਦਸ਼ਰਹਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਪਤਨੀ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ?" "ਸਚਮੁਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਉਸ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਜਦ ਭਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?" "ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਓ ਮਹਾਨ।" "ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਸਾਨੂੰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ, ਵਿਛੋੜਾ, ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ, ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ, ਪਰ ਉਮੀਦ ਤੇ ਲਗਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।