ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇਗਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਉਦ੍ਧਵ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਜ਼ਾ ਕੌਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੌਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੌਲ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਿਆਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਾਰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਦ-ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਨਤਾ ਅਸਹਾਇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੰਡਿਤ ਦੱਖਣਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਪੰਛੀ ਫਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਹਿਮਾਨ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਸੜ ਜਾਣ ਤੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਦ੍ਧਵ ਆਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਦੇਹ ਤੇ ਬੋਲ ਸਾਰੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਨਿਆਵੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਜਦ ਇੱਕ ਭੌਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦੂਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਏ ਭੌਰੇ! ਝੂਠੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧਣੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਉਸਦੇ ਗਲਦੇ ਹਾਰ ਦਾ ਰੇਣਕ ਤੇਰੇ ਮੁੱਛਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਮਾਣੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਆ, ਤੂੰ ਉਹਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ਚਖਾਈ, ਮੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਪਦਮਾ ਉਸਦੇ ਕੌਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਜੱਸ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?” “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ? ਜਾ, ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਉਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੰਚਲ ਭੰਵਰਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛਲ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਤਿ ਗਰੀਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਹਟਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?” “ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਬਲੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਬਚ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਹੁਣ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਮੁੱਕੀ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰਸ ਭਰੇ ਚਲਾਕ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਅਨੇਕ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।” “ਅਸੀਂ, ਉਸਦੇ ਟੇਢੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੂਰਖ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਦਾ ਦਰਦ ਵਾਰੰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾ, ਦੂਤ।” “ਪਿਆਰੀਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਭੇਜਿਆ? ਦੱਸ, ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਸਾਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?” “ਕੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?” ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਸਤੇ ਤੜਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” “ਵਰਤ, ਤਪ, ਯਗ, ਪਾਠ, ਪੜ੍ਹਾਈ, ਸਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।” “ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।” “ਇਹ ਜੋ ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲਗਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਓ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।” “ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਇਹ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰਿਆ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣੋ।” “ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ।” “ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਰਬਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।” “ਆਤਮਾ ਗਿਆਨਮਈ, ਵਿਅਕਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਸੁਪਨ, ਸੁੱਤੀ ਤੇ ਜਾਗਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ—ਉਸਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਸਵੈ-ਵਸ਼ ਰਹੋ।” “ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ, ਤਪ, ਸਯਮ ਤੇ ਸੱਚਾਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਲਗਨ ਵਧਾਉਣ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੋ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੀਆਂ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਸ-ਨਚ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।” ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਮਿੱਤਰ! ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਲਜਵਤੀ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?” “ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹਾਵ-ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ?