ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਾਇਆ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਨਾ ਜਨਮ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਖੇਡ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ—ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ—ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਮੱਖੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਕਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਜਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਹਰੀ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਤਮਾ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾਂ, ਭਵਿੱਖ, ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਾਇਤ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਅਟੱਲ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੱਸਣ ਜੋਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਲਈ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ। ਵਜਾ ਦੀਆਂ ਗਊਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੱਸੀਆਂ ਖਿੱਚਦਿਆਂ, ਉਹਦੇ ਹਿੱਪ, ਛਾਤੀ, ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕੁਮ ਲਗਾ ਹੋਇਆ। ਵਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਵਜਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵੇਖੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਅਕਰੂਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਕਾਂਸ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਥੁਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ?" "ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇਗਾ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਦਧਵ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਆ ਗਿਆ। ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ, ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਕੁੰਡਲ ਚਮਕਦੇ। "ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ।" "ਅਗਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਜਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਬੰਧਨ ਛੱਡਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਲਾਭ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਦਮੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਧੁ ਮੱਖੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ।" "ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ, ਪ੍ਰਜਾ ਅਸਹਾਇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਪੰਡਤ ਦੱਖਣਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।" "ਪੰਛੀ ਫਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਸੜਨ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੁਆਦ ਲੈ ਕੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਦधਵ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਾ ਕੇ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਰੋ ਰਹੀਆਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਇਕ ਗੋਪੀ, ਮਧੁ ਮੱਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦੂਤ ਮੰਨ ਕੇ, ਬੋਲਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਮੱਖੀ, ਠੱਗ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧਣ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾ ਛੂਹ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਗਦੀ। ਮਧੁ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਬਣਨ ਯੋਗ।" "ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਪਦਮਾ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ?" "ਤੂੰ, ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਕਿਉਂ ਗਾ ਰਿਹਾ? ਜਾ, ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਗਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਗਰੀਬ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹਟਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸਦਾ ਦੂਤ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ 'ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਭਰੋਸਾ?" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀਆਂ, ਅਸਹਾਇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘਾਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਕਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣੇ ਔਖੇ।" "ਜੋ ਉਸਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਘਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਗਰੀਬ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਿਖਾਰੀ ਬਣਕੇ ਘੁੰਮਦੇ।" "ਅਸੀਂ, ਉਸਦੇ ਮੋਹੀ ਬੋਲ ਨੈਤਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਦੇ ਚੁਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸਦੇ ਨੱਖਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਹੋਰ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸ, ਦੂਤ।" "ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ? ਦੱਸ, ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਰਮ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਸਦੀ ਵਧੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੀ?" "ਕੀ ਉਹ ਨੋਬਲ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਗਊਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੇ, ਆਪਣੇ ਦਾਸੀਆਂ, ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ? ਕਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਦधਵ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਲਗਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਦधਵ ਬੋਲਦਾ: "ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ, ਜਗਤ ਵਿਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।" "ਵ੍ਰਤ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਪ, ਪਾਠ, ਸਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਉੱਚੀ ਹੈ—ਇਹ ਭਗਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੇ ਸੌਭਾਗੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਸੁਣੋ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸੁਨੇਹਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲਿਆ।" "ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੱਤ—ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਜਾ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਦधਵ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਪਿਆਰ ਭਰਾ ਸੁਨੇਹਾ, ਵਜਾ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।