ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਅਮੋਲ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਚੂਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਜ ਆਉਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਦੇਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਮਸਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੰਗਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰਨਗੇ। "ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਅਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਨੀਵਾ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਅਣਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਪਰਾਈ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਤ ਕਾਰਨਿਆਂ ਵਿਚ। ਫਿਰ ਵੀ, ਖੇਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤ, ਰਜ, ਤਮ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਭੌਰੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ, ਕਰਤਾਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ! ਹਰੀ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤਾ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾ, ਭਵਿੱਖ, ਚਲਾਇਤ, ਅਚਲ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਅਖੰਡ ਸਤਿਆਤਮਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ-ਸੁਣਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਲਈ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਚਿਰਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੱਸਾ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਰ, ਛਾਤੀ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲਹਿਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਨੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵੇਖੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਥ ਕਿਸਦਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਜੋ ਕਮਸਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ?" "ਉਹ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ, ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇਗਾ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਧਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਤਾਂਬਰ ਪਹਿਨੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ। "ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਦੋਸਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਲਾਭ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਭੌਰਾ ਤੇ ਫੁੱਲ। ਜਦੋਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਵੇਸ਼ਿਆ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਡਿਤ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਫਲ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਸੜਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭੋਗ ਕੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਦੇਹ ਤੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦੂਤ ਉਧਵ ਆਇਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਭੌਰਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦੂਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਭੌਰੇ! ਝੂਠੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਨਾ ਛੂਹ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮ ਲੱਗਾ, ਤੇਰੇ ਮੁੱਛਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਾਇਆ, ਮੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਪਦਮਾ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" "ਤੂੰ, ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਇੱਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਲਕ ਹੈ? ਜਾ, ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੌਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਣਮੋਲ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਮਨਾਵਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ?" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਨਰ-ਰਾਜ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੇਸਹਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ। ਬਲੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਕਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਟੇਢੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਚਿੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਦੀ ਛੋਹ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਣਾਉ, ਹੇ ਦੂਤ!" "ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੋਮਲ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਵੇਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਡੀ, ਆਪਣੇ ਦਾਸੀਆਂ ਦੀ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਲਗਨ ਤੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸੰਮਾਨਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵਰਤ, ਤਪ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਅਧਿਐਨ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।