ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਪਾਲੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਫਲ ਜੋ ਯੋਗੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਅੱਗੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਖੇ ਬੱਚਾ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਵੱਧ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਘੱਟ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗੀ?” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਰ-ਵਸੂਲੀ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਤੋਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢ ਸਕਾਂਗੀ? ਜੇ ਬੱਚਾ ਆੜਾ-ਤਿਰਛਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਨਮ ਦੇਣ ਦਾ ਦਰਦ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਹਿਕਨਿਆ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਥਿਆ ਲਵੇਗੀ। ਇਹ ਸੱਚ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵਰਤ ਬੜੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਬੱਚਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਹੀ ਸੁਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ।” ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ, “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਭੈਣ?” ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਝੂਠਮਿਠਲਾ ਗਰਭਵਤੀ ਬਣੀ ਰਹਿ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦੇ ਦੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੱਚਾ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਦੇਵਾਂਗੇ ਕਿ ਬੱਚਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ। ਹੁਣ, ਪਰਖ ਲਈ, ਇਹ ਫਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਧੁੰਧੁਲੀ (ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ) ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਨਮ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅੱਗੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਦੁੱਧ ਨਿਕਾਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੀ ਸਹਿਕਨਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਲਓ—ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਦੇਵੇਗੀ।” ਪਤੀ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਫਲ ਖਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਬਛੜਾ ਜੰਮਿਆ—ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਯ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰਕ ਸੀ। ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੁਣ ਆਤਮਦੇਵ ਦੇ ਭਾਗ ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ—ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਤ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੰਨ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਗੋਕਰਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਗੋਕਰਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਧੁੰਧੁਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ-ਧੋਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਗਲਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਰ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਿੰਸਕ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਫਿਰਾਉਂਦਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੁਟਿਅਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਫੰਦਾ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਰੱਖਦਾ। ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਘਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਬੇਚਾਰਾ ਪਿਤਾ, ਹੁਣ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਰਾਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਥਿਰ, ਦੁੱਖਮਈ ਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ; ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” “ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੋਹ ਨਰਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।’” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਲੂਲਾ, ਠੱਗ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ।” ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਕਤੀ ਰੱਖ, ਵੇਖ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਦਾ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ—ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਮ ਛੱਡ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਣ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਸਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਾਠ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।