ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਸਦਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਖੀਰੂਆਂ, ਹੰਸਾਂ, ਸਰਸਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪੋਖਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੁਹਣੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਨੰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਉਧਵ ਜੀ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਧਵ ਲਈ ਵੀ ਵਿਖਾਈ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਨਰਮ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਧਵ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੇੜ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ?" ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਧਵ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਪ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ?" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਨੈਣ ਵੇਖਾਂਗੇ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਮੀਂਹ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਅਣਪਾਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ—ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ—ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਚਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।" ਨੰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ੌਰ-ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲ—ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਨੰਦ ਜੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਕੰਸਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।" "ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਤ੍ਰਿਨਾਵਰਟ, ਬਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।" ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਭੀ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਧਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, 'ਚ ਸਦਾ ਲੀਨ ਹੈ।" "ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਹਨ: ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ।" "ਉਹ, ਜਿਸ 'ਚ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਮਨ—even ਅਸ਼ੁਧ—ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰਮ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਰਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਨਵ ਰੂਪ 'ਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਚ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਜ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ।" "ਕੰਸਾ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋ ਗੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਰੋਸ਼ਨੀ।" "ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ; ਨਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਅਣਬਰਾਬਰ—ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜਨਮ।" "ਉਸ ਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਤ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਿਚ; ਪਰ, ਖੇਡ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਤ, ਰਜ, ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ, ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਹਰੀ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਤਮਾ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ; ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦਿਆਂ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਜੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਟਕੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਥਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਰੱਸਾ ਖਿੱਚਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਰ, ਸਿੰਨ੍ਹ, ਹਾਰ, ਬਾਲੀਆਂ ਹਲ ਰਹੀਆਂ, ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਰੰਗ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਮਕ। ਗੋਪੀਆਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਾਥਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਕਿਹਦਾ ਹੈ?" "ਕੀ ਅਕਰੂਰ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਜੋ ਕੰਸਾ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ?" "ਉਹ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਕੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇਗਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਧਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਆਏ। ਉਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ—ਲੰਬੇ ਬਾਂਹ, ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਬਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ; ਪਰਿਵਾਰਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਸਾਧੂ ਲਈ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।