ਉੱਧਵ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਜਲਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਗੜੇ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਛੋਟੇ ਵੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਸਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਆਲੇ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਮਹਿਮਾਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉੱਧਵ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨੰਦਾ ਜੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਨਰਮ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉੱਧਵ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੀ ਭਾਗਵਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਜੋ ਯਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗੋਆਲੇ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ? ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਆਂਧੀਆਂ, ਮੀਂਹ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਇਨੀਂ ਤਕ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਬਚਾਇਆ।" "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਹੱਸਣ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡਾ ਹਰ ਕੰਮ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਡਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ—ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ।" "ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਦੇਵ-ਕਾਜ਼ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।" "ਕੰਸਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਦਮ ਦੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।" "ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਤ੍ਰਿਨਾਵਰਤ, ਬਕਾ ਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਸਨ, ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦਾ ਜੀ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਗਲਿਤ ਹੋ ਕੇ।" ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਿਨੇ ਗੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਧਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਗਰਭ ਹਨ: ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲਿਨ ਮਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਤੁਰੰਤ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਤਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵੋ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਾਨੀ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਜ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ।" "ਕੰਸਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵੇਲੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ।" "ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਹੇਠਾ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਅਣਬਰਾਬਰ—ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ; ਨਾ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜਨਮ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਖੇਡ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ ਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਖੇਡ ਕਰਦਾ, ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਅਤੇ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਕਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਕਰਤਾ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ; ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਤਮਾ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾਂ, ਭਵਿੱਖ, ਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦਾ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ, ਨੰਦਾ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਲਈ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੱਸੀ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਪ, ਸਿਨੇ, ਹਾਰ, ਕੁੰਨ-ਝੁੰਮਕੇ ਹਿਲ ਰਹੇ, ਗਲ ਬਲ ਰਹੀ, ਚਿਹਰੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ, ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਦੀ ਮੰਦ-ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?